مرامِ کوهنوردی قانون نانوشته

مرامِ کوهنوردی قانون نانوشته

هر جامعه‌ای که از مجموعه انسان‌ها تشکیل شود، دارای قانون است و مردم آن جامعه از قوانین تعیین شده پیروی می‌کنند. اما تاکنون شده به این فکر کنید که آیا حرفه، شغل یا تخصص هر فرد هم دارای قانون‌هایی است؟ یا اینکه قوانین این شکلی را چه کسی صادر می‌کند؟ آیا مجازاتی برای رعایت نکردن این نوع قوانین وجود دارد؟ این سوال‌ها را مطرح کردیم، زیرا در این مطلب می‌خواهیم درباره قوانین نانوشته یکی از رشته‌های سخت ورزشی یعنی کوهنوردی صحبت کنیم. اما آیا قوانین خاصی برای این رشته در نظر گرفته شده؟ برای اینکه جواب سوال‌های‌تان را بگیرید همراه ما باشید.

اگر طبیعت‌گردی را با رفتن تور مسافرتی شروع نکرده باشید و شروع شما با کوهنوردی‌های سبک باشد، به احتمال زیاد، بعد از چند سال کوهنورد و طبیعت‌گرد حرفه‎ای هستید. اما تعریف کوهنورد حرفه‌ای چیست؟ فقط صعود به قله‌های مرتفع کافی است و یا باید مرام و مسلکی داشته باشید تا به شما لقب کوهنورد داده شود؟

مسئله را می‎توان به صورت دیگری هم مطرح کرد؛ اگر با تور گردشگری به مکانی بروید، بدون اینکه از سابقه افراد تور با خبر باشید، در پایان تور احساس می‌کنید که چند نفر از افراد گروه به احتمال زیاد کوهنورد هستند. اما چگونه و براساس چه معیارهایی به این نتیجه رسیدید؟ در اینجاست که مرامِ و قوانین نانوشته کوهنوردی ظاهر می‌شود.

شاید شما جزء آن دسته از افرادی هستید، که در هر زمینه و حرفه‌ای، از اخلاق و بی‌اخلاقی در آن صحبت کرده و بسیار شکایت می‌کنید که به طور مثال فلانی ۲۰ سال است کاسب است ولی اخلاق کاسبی ندارد، یا فلان دکتر اخلاق پزشکی را رعایت نمی‌کند. اگر این جملات را بارها تکرار کرده‌اید، به احتمال زیاد به این ایده هم رسیده‌اید که باید در کنار تمام رشته‌های تحصیلی واحدی به نام اخلاق در آن رشته نیز گنجانده شود تا شاید مرام و مسلک هر شغل، حرفه و تخصصی به افرادی که در حال فراگیری آن هستند، آموزش داده شود.

مرامِ کوهنوردی قانون نانوشته


شما موافق گوش دادن موسیقی با صدای بلند در کوه هستید یا خیر؟! اگر موافق‌اید مطلب «صدای بلندگوهای موسیقی یا صدای طبیعت؟!» را بخوانید، شاید نظرتان تغییر کرد.


قبل از صحبت در مورد ملاک‌های اخلاقی یک کوهنورد، ابتدا مثالی عینی را به تصویر می‌کشیم تا منظورمان را خیلی دقیق‌تر از تفکیک گردشگران بر اساس رفتارشان را توصیف کنیم. فرض کنید یک روز جمعه صبح به دربند تهران رفته و قصد دارید به قله توچال صعود کنید، اولین منظره‌ای که مشاهده می‌کنید تعداد زیاد افرادی است که به دنبال رستوران و سفره‌خانه‌ای هستند تا صبح جمعه خود را در آنجا بگذرانند. در ابتدای راه که به سمت بالا حرکت می‌کنید تا زمانی که تقریبا هنوز رستوران‌های کوهستانی وجود دارند، آدم‌هایی را می‌بینید که بیشترشان با لباس و کفش‌های شهری به آنجا آمدند و رفتارشان مانند زمانی است که در شهر رفت‌وآمد دارند. با گذر از آخرین رستوران، دیگر این افراد را نمی‌بینید. به این مرحله که رسیدید، افرادی که مشاهده می‌شوند باز هم شهری ولی بیشتر نزدیک به طبیعت‌گرد هستند و بیشتر لباس ورزشی به تن دارند و اکثرا قصد رسیدن به پناهگاه شیرپلا را دارند. در همین مرحله نوع رفتاری که از این عزیزان می‌بینید بسیار ملایم‌تر از دسته قبلی و دوستانه‌تر است. بعد از گذر از شیرپلا این دسته از افراد هم حذف می‌شوند و فقط شاهد عزیزانی خواهیم بود که از نظر نوع پوشش و تجهیزات، کوهنورد به حساب می‌آیند. در این مرحله آدم‌ها از نظر رفتاری نسبت به دسته قبلی بسیار مهربان‌تر و حرفه‌ای‌تر برخورد می‌کنند و به طور قطع شما شاهد موارد زیادی از مرام و مسلک کوهنوردی خواهید بود تا زمانی که به قله توچال برسید، البته خواهید دید که مسن‌ترها در این زمینه پیشروتر هستند.

مرامِ کوهنوردی قانون نانوشته

قانون نانوشته کوهنوردی

به مثال‌های بالا توجه کنید؛ اخلاقی که در مورد آن صحبت می‌کنیم در هیچ کتاب و دوره‌ای آموزش داده نمی‌شود پس نام بردن تمام موارد آن نیاز به مطالعه، بررسی و کار تحقیقاتی دارد. در این مطلب براساس برخی از تجربه‌ها، بخشی از این ملاک‌های اخلاقی را با ذکر مثال بیان می‌کنیم و نام‌گذاری عنوان هرکدام از این رفتارها با خود شماست. فرض کنید با یک گروه کوهنوردی قصد صعود به یک قله را دارید و شما نیز فردی آماتور در این زمینه هستید، در این صعود یک کوهنورد حرفه‌ای چه برخوردی با شما خواهد داشت:

1-  همیشه پشت سر شما قدم بر می‌دارد، زیرا در صورتی که جلوی شما حرکت کند شما مجبور می‌شوید به دنبال او بدوید و این باعث آزار شما می‌شود.

2- در طول مسیر از او فقط تحسین و جملات انگیزشی در مورد خودتان می‌شنوید، تا احساس کمبود و آماتور بودن خود را فراموش کنید.

3- در ارتفاع معمولا افراد با اینکه نیاز حیاتی به غذا و کربوهیدرات دارند، اما بی‎اشتها می‌شوند. در این موقعیت و زمانی که او این موضوع را در شما احساس می‌کند، شما را به خوردن خوراکی تشویق کرده و در صورت امتناع شما، غذا و خوراکی خودش را به شما تعارف خواهد کرد و شما را دوستانه مجبور به خوردن آن می‌کند و البته بدون اینکه شما دلیلش را متوجه شوید.

4- در صورتی که حس کند شما خسته شدید و یا از نفس افتادید شروع  به صحبت کردن با شما می‌کند، به طوری که مدت زیادی سختی مسیر را از یاد ببرید و حواس‌تان به گفته‌های او معطوف شود.

5- در طول مسیر هر جایی که نیاز باشد روش‌های صحیح کوهنوردی و تکنیک‌های آن را دوستانه و محترمانه به شما آموزش می‌دهد.

6- توجه زیادی به محیط‌زیست و نریختن و جمع‌آوری زباله دارد و شما این موضوع را به وضوح در این فرد می‌بینید.

7- در مواردی که نیاز به کمک فیزیکی و حمایت داشته باشید، با دقت خاصی حتی با بدن خود از شما محافظت خواهد کرد.

8- به هیچ وجه با شما مثل یک کوهنورد آماتور برخورد نمی‌کند.

9- این افراد همیشه بعضی از وسایل ضروری را اضافه و برای هم تیمی‌های خود به همراه می‌آورند، تا در صورت نیاز به آن‌ها بدهند.

10- در صورتی که وزن کوله شما زیاد باشد، بخشی از وسایل کوله‌تان را حمل خواهد کرد.

مرامِ کوهنوردی قانون نانوشته

همانطور که در بالا گفته شد این برخوردها که مجموع آن را «مرامِ کوهنوردی» می‌نامیم، در هیچ کجایی گفته نشده و حتی به این 10 مورد نیز محدود نمی‌شود. شما هم حتما با این جور افراد برخورد داشته‌اید. بهترین رفتار و مرامی که از این عزیزان دیدید که در خاطرتان مانده را در قسمت نظر این مطلب بنویسید.

در پایان هم پیشنهاد می‌کنم برای اینکه بیشتر با جاذبه‌های ایران آشنا شوید بلاگ وُنو قسمت ایرانگرد بشو را حتما بخوانید.

4
اشتراک‌گذاری
میلاد میرزایی

1 دیدگاه

  1. زهرا

    مرام زیادی در هر زمینه ای بویژه کوهنوردی باعث میشه هیچوقت کوهنورد آماتور تبدیل به حرفه ای نشه دلخوش به اتکا به دیگران باشه
    یکی از ویژگی های یک کوهنورد استقلال و اتکا به خوده
    به عقیده من کوهنوردی مرام نیست سبک زندگیه

ارسال پاسخ